De Warmtedood van het Universum – Deel 2
Dit is de eeuwige opeenvolging. De auteur noemt vervolgens andere hypothesen die hij als zwak beschouwt, zoals het idee dat als de natuurwetten van het universum zouden veranderen, het universum mogelijk geen thermische dood zou ondergaan. Dit zou mogelijk zijn als een andere factor die invloed heeft op materie ontdekt wordt, maar de auteur zegt dat dit bijna onmogelijk is. Hij voegt eraan toe dat als wordt ontdekt dat donkere materie een grote invloed op het universum heeft, de theorie wellicht verandert, maar ook dit beschouwt hij als vrijwel onmogelijk — terwijl in de wetenschap niets echt onmogelijk is! We weten niets over 96% van het universum!
Wetenschap is geen religie — ze ontwikkelt zich voortdurend en er zijn altijd nieuwe ontdekkingen. Hier noemt de auteur geen serieuze hypotheses, maar slechts enkele ongeloofwaardige zoals een verandering in de natuurwetten of een grote invloed van donkere materie. Hij negeert andere, serieuzere opties die gelijkwaardig zijn aan de warmtedoodhypothese. Ik zal ze in dit artikel vermelden: dat de warmtedood zich mogelijk slechts in delen van het universum voordoet, of dat het universum zich opsplitst in meerdere delen; of dat het universum ineenstort en opnieuw explodeert in wat men de eeuwige cyclus noemt. Er zijn veel van zulke mogelijkheden.
Er zijn inderdaad vele opties, want de thermodynamica bevestigt één feit: in een gesloten systeem zonder externe tussenkomst — zoals een haardvuur met hout en vlammen of een ster — wanneer de energie opraakt, sterft de ster of dooft het vuur als er geen hout wordt toegevoegd. Dit is natuurlijk: wanneer energie opraakt, dooft het object. Dit is voor 90% zeker.
Dit kan kloppen voor een vuur of een ster, maar niet voor het hele universum. Ja, het is een mogelijkheid, maar er zijn tientallen andere hypothesen die even belangrijk zijn. De auteur negeert deze omdat hij enkel wil aantonen dat het universum sterft, een einde kent, en dus een schepper moet hebben. Hij vertrekt vanuit een vooropgezette overtuiging: de god van de joden en christenen. Hij probeert koste wat het kost te bewijzen dat zijn god het universum heeft gecreëerd, beëindigt en opnieuw tot leven brengt.
De auteur besluit het hoofdstuk met recente wetenschappelijke ontdekkingen, zoals de expansie van het universum, die zich met grote snelheid versnelt. Dit is wetenschappelijk bevestigd volgens NASA-observaties: het universum dijt uit en sterrenstelsels bewegen van elkaar weg. Op basis van deze uitbreidingssnelheid wordt geschat dat over 4,5 miljard jaar ons zonnestelsel vernietigd zal zijn; over honderd biljoen jaar zullen er geen nieuwe sterren meer ontstaan; en over duizend biljoen biljoen biljoen jaar zullen alle sterren zijn opgeslokt door supermassieve zwarte gaten. Na een getal gevolgd door 31 nullen zal het universum bestaan uit 90% dode sterren, 9% zwarte gaten en 1% waterstof.
De auteur gaat verder: na een getal met honderd nullen zal het universum zijn totale einde bereiken — alleen fotonen blijven over bij een temperatuur van nul. Het universum wordt stilstaand, of bereikt het absolute nulpunt door expansie en energie-uitputting — en zo sterft het. Maar ik stel de vraag: wanneer het universum sterft, is dat dan echt het einde van alles? Of zal er weer iets verschijnen? En kan het uit zichzelf terugkeren, of heeft het jouw god nodig om terug te komen? Want ongeacht de conclusie — of het universum nu eindigt of niet — het bewijst op geen enkele manier het bestaan van een god.
Zo eindigt hoofdstuk vier, waarin de auteur spreekt over de thermische dood van het universum. Maar dit is slechts één theorie onder vele andere over de toepassing van thermodynamica op het universum.
Laten we dit boek even laten voor wat het is en kijken naar wat de wetenschap werkelijk zegt over thermodynamica — zonder god, smurfen of andere mythes. Ten eerste moeten we in gedachten houden dat geen van deze theorieën een betrouwbaarheid heeft van meer dan 80%, op basis van de huidige gegevens. Het verschijnen van een nieuw element in de toekomst kan alles veranderen. Dit is een wetenschappelijk feit: er is geen absolute waarheid, geen heiligheid, geen “God heeft gesproken”. We weten niet wat we morgen zullen ontdekken. In de wetenschap is waarheid altijd relatief.
Ten tweede moeten we beseffen dat wat we momenteel weten over het universum slechts 4% vertegenwoordigt — alleen gewone materie en energie. De overige 96%, die we donkere materie en donkere energie noemen, weten we dat ze bestaan, maar we weten er vrijwel niets over, noch over hun invloed op materie of het universum. Alles wat je ziet in NASA-onderzoek en wetenschappelijke papers is dus gebaseerd op slechts 4% van het universum.
Ten derde hebben wetenschappers drie modellen voorgesteld voor het universum, want vanaf de aarde weten we de vorm van het universum niet. We zijn het universum niet uit geweest om te zien of het vierkant, driehoekig, rond, gesloten of open is. Maar wetenschappers hebben drie mogelijkheden opgesteld, want thermodynamische theorieën zijn sterk afhankelijk van de vorm van het universum. Op basis daarvan zijn er drie eindscenario’s denkbaar:
- Gesloten universum: Dit is de ‘Big Crunch’-theorie. Als het universum gesloten is, zal het op een gegeven moment stoppen met uitdijen. De dichtheid zal voldoende zijn om de expansie te stoppen en een ineenstorting op gang te brengen — het tegenovergestelde van de oerknal. Wetenschappers denken dat dit al vóór de oerknal kan zijn gebeurd: het universum stortte in op zichzelf, werd een dichte massa en explodeerde opnieuw. Dit cyclische model komt overeen met Vedische en Hindoeïstische overtuigingen — een oneindige cyclus van ineenstorting en expansie.
- Open universum: In dit geval komen we bij de warmtedoodtheorie. Het universum blijft zich oneindig uitbreiden. Energie verdwijnt, sterren dooven uit, storten in en zwarte gaten ontstaan. Uiteindelijk verdampen zelfs de zwarte gaten en blijven alleen fotonen over. Materie verdwijnt. Een andere mogelijkheid in dit scenario is dat het universum zich uitbreidt en zich opsplitst in meerdere universums om energie te behouden, of dat het volledig wordt ‘gescheurd’.
Samengevat: in een open universum zijn er drie hypothesen: het splitst zich, het scheurt, of het sterft thermisch. De auteur baseert zich slechts op één optie: thermische dood. Nogmaals, dit alles gaat uit van de aanname dat het universum open is. En tot nu toe weten we nog steeds niet wat de echte vorm van het universum is.
- Oscillerend universum: Deze recente theorie stelt dat het universum cyclisch uitzet en krimpt in oneindige, niet-identieke cycli. In dit geval kan er een ‘grote zuiging’ zijn, of energiebelletjes met een lagere energie dan materie kunnen materie aantrekken. Maar volgens al deze modellen concludeert de wetenschap dat na de dood van dit universum, er een nieuw universum kan ontstaan. Geen god, geen meloenen, geen smurfen — alleen natuurkunde. Geen mythes nodig.
